تبلیغات تبلیغات سایه(دلتنگی ها)
داستان آب است که هیچ گاه پایان نمی گیرد . . .
تمام قطره ها روزی دوباره باران می شوند . . .
آب . .
دریا . . .
اقیانوس . . .
و از دل این داستان ناتمام می شود شنید که روزی به انتها خواهد رسید
داستان تلخ فاصله . . . .
واژه دلتنگ است
دلتنگ تر از همیشه . . .
و شاید خسته . . .
در راه قدم گذاردم با کوله باری از احساس بر دوش و فانوسی از امید . . .
در تمام راه شوق تا تو رسیدن آرام جان ملتهبم می شد . . .
پیش می رفتم . . .
گاه در ظلمت دلتنگی هایم سرشار از هراس فانوس امیدم را که نیمه جان می شد بر خود
می پیچیدم تا نکند به نسیمی جان دهد . . .
پیش می رفتم . . .
در هر ایستگاه به بهانه ی آمدنت ساعت ها می نشستم تو نمی آمدی و من با کوله بار احساس بر دوش فانوسم را در بغل می گرفتم و امیدم را پیش تر از خود به ایستگاه بعدی
می فرستادم . . .
با هر قدم فانوس امیدم جان تازه ای می گرفت حس بودنت در ایستگاه بعدی حس رها شدن . . .
هنوز هم واژه تنها به امید تو سطر می شود به امید تو جان می گیرد . . .
تنها بهانه ی زندگی ام همیشه تنها بهانه ام باش
تا ابد . . .
تا انتهای بی نهایت . . .
کاش می توانستم از ساحل آرامم دل بکنم . . .
کاش امتداد ثانیه ها به واژه ی انتظار نمی رسید . . .
کاش ایستگاه با تو بودن همین حوالی بود . . .
کاش راهی برای گریز پیدا می شد. . .
کاش بعد از این خورشید از جانب مشرق جغرافیای حضور تو طلوع می کرد . . .
یک حرف . . .
یک واژه . . .
یک سطر . . .
نه انگار دیگر نمی شود دلتنگی ها را نوشت . . .
به کدام قبله نیاز؟
به کدام سوی؟
خدایان واژه های عاشقانه دیریست که جان سپرده اند . . .
حرفی نمانده است. . .
واژه ای ؟
حتی دریغ ؟
-دریغ؟
یک ثانیه باقیست . . .
یک پنجره . . .
شاید دوباره پروانه ها . . .
گیسوانت را به بادها بسپار . . .
یک پنجره باقیست . . .
تن رنجور این احساس دارد جان می سپرد . . .
مسیحا نفسی می خواهم
آه،مسیحا نفسی . . .
ثانیه ها فریادت می کنند . . .
دست مریزاد!
این سهم ثانیه های من است؟
طرحی خالی از حضور؟
كسانی كه به آنها عشق می ورزیم همیشه با ما می مانند
زیرا عشق،خود به زندگی ادامه می دهد
و به خاطر دور شدن یك فرد دوست داشتنی
خاطرات خوش هرگز كم رنگ نخواهند شد
آن هایی كه ما عاشقشان هستیم
تنها به اندازه ی یك تصور از ما دورند
زیرا تا وقتی كه خاطرات وجود دارند
آن ها در قلب ما زندگی می كنند
لحظه هایی که می گذرند
اشک ها . . .
گونه های خیس. . .
کاش هیچ گاه زمین برای شبنم چشمانم آغوش نمی گشود.
یک دره، نیستی،فریاد و سقوط . . .
جاده به پایان رسیده است،و در هیچ کجای این راه کسی دستانت را به یاری نفشرد. . .
تنها حقیقت زندگیت. . .
همه را باختی،این قانون زندگی است،عاشق،بازنده ی ابدیست. . .
از این لباس بیرون بیا،عشق،همیشه رنگ فریبی است که لحظه ها به نام احساس بر دیوار قلب می زنند و تو باور نداری که سراب ها همیشه در اوج نیاز رخ می نمایند . . .
"اعتماد" واژه ایست که قرن هاست از لغت نامه های ارزش بشری خط خورده است و انسان بی آنکه حقیقتش را دریابد آن را از کتاب هایی که سال هاست چون اندیشه ی بشری در گنجه ی احتیاط پوسیده است بیرون می کشد و مانند خطوط درهم نقاشی یک کودک از آن طرح می زند .
بارها گفته ام،مجنون تنها تخیل قوی ِ یک نویسنده است،همیشه لیلی عاشق شده است اما،زیباترین داستان های عاشقانه را هم به راحتی یک اخبار سیاسی تحریف می کنند. در صادقانه ترین حالت ممکن همیشه ویس به رامین نامه ی عاشقانه می نوشت.
جدال آدم ها بر سر نام و ننگ نیست ،تنها بر سر ننگ است،انسان ها می کوشند تا ننگ آلوده ترین زندگی ها را به یگدیگر هدیه کنند .
عشق میان بشر تنها یک بار متولد شد،داستان هرگز تحریف نشد،زیرا دلیلی با عظمت یک کوه را همراه داشت،هر چند بازهم این عشق شیرین به فرهاد بود که کوه را با دستان فرهاد کند.
عشق با آخرین تیشه ی فرهاد جان سپرد.
دیگر هرگز. . .
جاده به پایان رسیده است. . . .
عشق من به تو
مانند رود كوهستانی است
پیوسته و پایدار
عشق من به تو
شبیه تابش ابدی خورشید است
یا مانند دریا كه هرگز نمی آساید
امواج قوی و نجیبش
كه از آغوش بازش پیوسته می گذرد
عشق من به تو
مانند درختی است
كه در قلب ریشه كرده است
عشقی بی قید و شرط
حقیقی و ابدی
و خاموش نشدنی ...
- ماگدا هرزبرگر-
دلتنگم و خسته از تیک تاک ساعتی که گویی پیش نمی رود و برای فرار از ثانیه های پر تکرار و سنگینش باید عقربه ها را با دست پیش برد.
دلم میخواست چیزی بنویسم دلم میخواست می توانستم آنچه بر من می گذرد را فریاد کنم.
هیچ انسانی را نیافته ام که به راستی لایق اعتماد باشد و هیچ انسانی را نیافته ام که وقتی ادعای حقیقت را دارد به راستی . . .
از واژه هایم بیزارم .
دیگر هیچ سطری مرا آرام نمی کند و من مانده ام میان حجم بی حساب قصه های پر غمم.
و هیچ کس مرا یاری نمی کند.. . . .
